روز آرزوها برنامه ای است که شبکه قرآن  و معارف سیما هر صبح جمعه پخش می کند. در روز جمعه بیست و نهم اردیبهشت آقای الهی میهمان برنامه بود. ایشان ، آنگونه که معرفی شد ، از شاگردان حضرت  آیت الله العظمی بهجت رضوان الله علیه بودند.ایشان  در فراز پایانی سخنانشان  جمله ای گفتند که امیدوارم اشتباه شنیده باشم.  پس ار بحث درباره رابطه امام عصر  روحی له الفدا و مرجعیت ، و با تاکید بر ارتباط مردم با مرجعیت گفتند:

در دوران غیبت خواندن رساله و عمل کردن به آن واجب است  و خواندن قرآن مستحب!!!

فکر می کنم  قیف را وارونه کرده ایم.

یک سال از نوشتن این وبلاگ گذشت. در این مدت  دویست و نود و پنج نوشته به نگاه شما اهدا کردم . شما نیز پیام های فراوانی برایم نوشتید که الان نزدیک به  نهصدنظر آن قابل دیدن است. برخی پیام ها از ادب خالی بود و نمی شد ناودان معنا را با آن آلوده کنم. در این یک سال تجربیات فراوانی با شما آموختم که از همه ی شما متشکرم. ان شا الله باز هم خواهم نوشت.

گزارشات رسیده حکایت از این است

که مرگ سرخ به از زندگی ننگین است

عجیب نیست که در این غروب معناها

تمام باور مردم هنوز تمکین است

و دست چین تمام درخت های خدا

در این هجوم  عمومی غریب و  پا چین است !

هوای حال دل مردمان دین باور

تمام شرحه شده ، سخت تیر آجین است

سوارها ، همه در کوچه های بن بستند

و دست تشنه ی قدرت هنوز بر زین است

شنیده ام که به قاموس باور مردم

مسیح ، با همه حسنش همان تموچین است

کفن نمودن دین خدا چه آسان است

و کار اکثر این قوم ، حیف تدفین است

اگر چه باور من سوزناک و تیزابی است

گمان مبر که در این شعر قصد  توهین است

23 اردیبهشت 91

ز او آمدم عازم کوی اویم

عطشناک اویم ، عطشناک اویم

برای نمازت گرفتم دو مشتی

ز اشک دو دیده وضویم وضویم

در این نیزه ها ، واژِه ها سر به دارند

ببین می چکد واژه ها از گلویم

و آنقدر دور است چشمان باران

که حتی نمی آید ابری به سویم

دو دست قنوتم کمی بی قرار است

ببین دست ها را ، سبویم ، سبویم

قسم می خورم جان آن قاصدک ها

که راز دلم را به ناکس نگویم

مشام مرا برده عطر تغزل

قسم می خورم جز کلامت نبویم

23 اردیبهشت 91

یک موج کوچک آمده تا ساحل من

پلکم هنوز از شرجی آن موج خیس است

بغض من از تاک قلم افتاده بیرون

شور من شرجی  دوباره خوشنویس است

پارو زنان افتاده ام دنبال باران

این قایق من  از تعطش کاسه لیس است

تک واژه های تشنه کامم در رکوعند

گویی تمام باورم چون طاقدیس است

این شعر ، تنها گوشه ای از بیکران است

هر چند خود ، هم آسمانی ، هم نفیس است

27 اردیبهشت 1391

ایستاده ام به انتظار

تا در، این بار

 به روی پاشنه بچرخد

و اشک هایم

لولای در را

روغن کاری می کند

6 اسفند1389

شقیقه هایم می زند

همراه با نبض خفته در رگ های باورم

و گیجگاهم

انباشته از فریاد است

واژه ها بادنده سنگین  می آیند

رگ هایم دچار ترافیک شده است

گاه دوربین ها ی نامحسوس

گردش به چپ واژه هایم را ثبت کرده اند

خیلی از همین واژه های سرکش

 لت و پار شده اند

خدا رحمتشان کند

اما چاره ای نیست

باید فریاد زد

هر چند گوش ها انباشته از

انفجار بمب هاست

خطوط ممتد راه

نماد حکومت نظامی اندیشه های جامد است

امسال

سوگوار کوت کوت واژه های تصادفی ام هستم

28 اسفند 1389

به پیشواز روز مبارک میلاد حضرت فاطمه زهرا روحی لها الفدا

دو چشم های دلم شوق تازه می خواهد

برای بارش باران اجازه می خواهد

شبی که فاطمه از عرش می شود نازل

نه اشک ، بلکه برات گدازه می خواهد

اطراق کرده ایم کنارنگاه تو

این کوت کوت واژه ی خیس و شکسته را

معنا کجاست تا بنشانم به هره اش

پای کبوتران پر و بال بسته را

از باز ها گذشت ، نشستیم کنج راه

دریاب این نشسته ی در خون نشسته را

فریادهای ما همه غرق سکوت ماند

بندی بزن شکسته ی این نی شکسته را

افتاده است زیر نگاه تو بغض ما

دریاب این تلاطم از خویش رسته را

آغوش توست آیه ی " انا الیه " ما

در بر بگیر این تب و تاب خجسته را

کنار مرقد اندیشه ام آرام جان آمد

و عطر دلنشین لحظه های جمکران آمد

و تا فهمید من غرق غبار راه ، متروکم

کمی نم روی خاکم ریخت ، بوی آسمان آمد

و صیادانه قلبم را به دام انداخت با یک تیر

و شد پای تعلق در حریم چشم او پا گیر

و خواب لحظه های وصل را تا دید در چشمم

با یک نازک کرشمه کرد خواب وصل را تعبیر

کمی نم روی خاک تشنه ام پاشید با دستش

و شیرین کرد کامم را ز شهد خنده ی  انجیر

و بین بغض های پاره پاره از محبت خواند

و شاید دوخت بغض پاره ام را باکمی تحریر

نمی دانست من آماده ام ، آماده ی رفتن

نمی دانم چرا آمد کنار برکه با تاخیر

غدیری بود این بالا بلند واژه های من

جهاز عشق می شد از همین تک واژه ها تفسیر

اذان پیچید، تا قامت ببندد عمق یک واژه

همین تک واژه قامت بست پشت قامت تکبیر

این شعر را آقای منصور ارضی در فاطمیه اول مسجد ارک خواند . این شعر حاصل درد درونی آقای لطیفیان است.

1-

ازدحام خاکستری شهر

   بی صدا ترین همصدا را

               به خاک نشانده است

2-

گل

    در میان تفتیدگی در و دیوار

            گلاب می ریزد

                  از پهلویش

3-

به جای صدای اذان

      حجم سنگین غبار است

             و همهمه ی مستانه ی بغض های مجعد

حیفم آمد برای روز مهم بیست و نهم فروردین ، سالروز به محاق رفتن قهرمان صداقت و عدالت پیشواز نروم

فغان و درد برای تو پا گشا کردیم

به حرف های نسنجیده اکتفا کردیم

به یمن غیبت صغرای یازده روزه

برای غیبت کبرای تو دعا کردیم

این قطعه را اهدا می کنم به دختر عزیزم و همه کسانی که در خود در جستجوی گنجند

ای مریم تر از مریم !

قداستت

    محراب نشینت کرده است

و روزی ات

   طبق طبق نور است

      که برابرت

   بارعام می دهند

در درون تو

عیسایی است

   مروج روح خدا

و نیاز نیست

   پلشتی مردی

   از تو کام گیرد

 تو

بن مایه ی حیاتی

اکسیری ترین راز کیمیا

ای مریم تر از مریم!

مخواه تا کشیشان زرنگار

   ترا از زایش

       عقیم کنند