شب

 

ابر ، در کرت ترک خورده ی خاک

  بذر رویش را کاشت

و هرس کرد هوا

    گرد را از سطح

          بال پروانه ی شوق

چاله می کند نگاه

     و تمام عطشش را می ریخت

          پای  یک مشت نهال

               که هنوز

                  بند ناف دلشان

                       بند یک باور دیم خاک است

             گر چه پستان نسیم

                  به همین چند نهال

 صبح ها شیر طراوت می داد

     قاصدک ها هر صبح

        راه بین نظر و آینه را می شستند

صبح

    وقتی خورشید

         روی پیشانی  گل

           داغی سجده ی طولانی شب را می دید

              بوسه می زد به نگاهی که شبانگاه

                  عطش می بارد

                     و به دستانی که

                        نیمه شب در خلوت

                            زندگی می کارد

عسل خالص زنبور  هنوز

      حاصل خلوت و تنهایی و

       بیچارگی تسبیح است

        شهد مهری که شباگاه مرا می خواند

           سخت  در جستجوی حجم رحم های عطشناک من است

               تا عسل

                   پر شود در کندو

                       روز شیرین شود از قصه ی شیرین عسل

شب من روز شود

    روز من روزترین

27 خرداد 1390

/ 0 نظر / 18 بازدید