مرد خدایی

جنب چشمان محبت خانه داشت  

                                     خانه‌ای سرشار از ریحانه داشت

گرچه او عاقل ترین شهر بود

                                                حال و روز مردمی دیوانه داشت

بین مردم بود اما خسته بود  

                                             خانه‌ای در گوشه ی ویرانه داشت

صبح‌های جمعه با تکرار عهد

                                               لقمه‌ای نور و صفا صبحانه داشت

گاه مویش مثل قلبش ریش بود  

                                         در کنار جانمازش شانه داشت

گاه می‌شد تا سحر در سجده گاه   

             نا له های تشنه ی مستانه داشت

در میان دستهایش روز و شب  

                                           لحظه هایی غرق در پیمانه داشت

والی دلدار ما در بزم درد  

                                                   جایگاهی ویژه و دردانه داشت

بهر ما بیچارگان در بسته بود 

                                             او کلیدی از در  میخانه داشت

#
/ 2 نظر / 3 بازدید
یونس

سلام تاحالا رامسرو دیدی؟! از نگاه دوربین موبایل من ببین! http://irangallery.persianblog.ir

حنان

من المومنین رجال صدقوا .... یادم است فرازهای چهلچراغ را: "آدمهای زلال آفتاب نشین اند.سراسر وجودشان نور است. گویی تاریکی قدرت ندارد به اطرافشان راه یابد. . . . .آنان به راستی نشانه های خدایند." گاهی حس میکنم چقدر به اهل معنا مدیونم! چه بسا آنها دنبال دلی باشند تا آنچه یافته اند را ببخشند اما دلی نیست!