مکه ی دل

 

عزیز دلم!

مکه ، با همه طراوتی که دارد ، نماد یک معنای بلند است . مکه ، قبله ی همه ی نگاه های زمینیان است .

... و دل ، این هم نشین عرش ، مکه ی  آرمانی است که قبله ی نگاه ملائک خداست.

آنان با حضور در آن احساس آرامش می کنند.

دل ، اگر  کارت اقامت از تاریکستان نگرفته باشد ، ستاره ای است که آسمانیان راه های زمین را با آن رصد می کنند.

دل ، اگر به خدای ابراهیم دل بسته شود ، مشمول این دعاست که ابراهیم گفت :

رب أجعل هذا بلدا أمنا و أرزق أهله من الثمرات ( بقره - ١٢۶ )

آن وقت می بینی چشمانت ، میزبان ابرهای خدا می شود و می بارد.

دستت برای خدمت به مردم بال بال می زند.

پایت برای رسیدن به قله ها پرواز می کند.

گوشت بغض های مردم را به جان می خرد .

آن وقت سرزمین تو می شود حاصلخیز.

یادت باشد دل ، خانه ی تو نیست . اتاق میهمانی است که باید برای ظهور تمیز باشد.

جای خرت و پرت ها ، انباری است که به موقع به آن می پردازم.

این ، خانه ی یار است .

علی ( علیه السلام ) در فرازی از خطبه دردمندانه ی ١۶ می فرماید:

فأستتروا فی بیوتکم

و أصلحوا ذات بینکم

والتوبه من ورائکم

مردم ! به خانه های خود روی  آورید.

مسائل میان خود را اصلاح کنید.

توبه و بازگشت پس از زشتی ها میسر است.

دل ، تا بتکده ی تعلقات و خواسته های فرو آسمانی است ، پر بلا ست. نا امن است . راهزنان به تاراجش می برند.  یتخطف الناس من حولهم ( عنکبوت - ۶٧ )

اگر این قلم یاری کرد روزی برایت از شغف می نویسم

عمرت بلند.

/ 2 نظر / 5 بازدید
.

چه حرفهای لطیفی. ماورائی و دوست داشتنی. آدم آرزو میکند کاش چشمش را نیالوده بود که وقتی اینها را میشنید، مست میشد و اوج میگرفت دل. دنیا. سنگ. شیشه... جای این حرفهای لطیف کجای این دنیای سخیف است؟ دل که آیینه شاهی است غباری دارد از خدا می طلبم صحبت روشن رائی

حنان

چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی که حال ما نه چنین بودی ار چنان بودی...