شهد باور

بر فراز دست انتظار

کودکان شوق من نشسته اند

رو به آخرین افق

آخرین نشانه ی خدا

بر جبین آسمان شهر

بیکرانگی همیشه جاری است

در تمام لحظه های بیقرار من

شور واژه های من

گاه می چکد

   به روی گونه های باورم

گاه می مکد تمام شهد باور مرا

نیش تشنه ی  زمین

ریشه می کند درون خاک

       شوق نامه ام

بال می زند دلم

قبله گاه اوست

     روی هره زمین

         هم جوار آسمان

             در کنار آشیانه ی طلوع

این زمین چقدر کوچک است

    مردمان آن غریبه اند

3شهریور91

/ 0 نظر / 8 بازدید